―Նայի՛ր, նայի՛ր, ևս մեկը, ի՜նչ գեղեցիկ է:
―Հազար ինը հարյուր իննսունինը:
―Ի՞նչ:
—Ես հոգնեցի հաշվելուց, իսկ դու արդեն քանի ժամ է հետևում ես դրանց և ամեն մեկի հետ ուրախանում:
—Դու հաշվո՞ւմ ես, դու նույնիսկ այստե՞ղ ես շարունակում քո հաշվարկները. դու ուղղակի չես տեսնում` հազարավոր աստղեր ընկնում են երկնքից, իսկ դու հաշվում ես, մոդել կազմում, հետազոտում, համեմատում, փաստեր արձանագրում. ես հոգնել եմ քեզանից. քո կյանքում հաշվարկից բացի ոչինչ չկա. ես գնում եմ:
―Այս ուշ ժամին ո՞ւր ես գնում, սպասի՛ր:
―Հաջողություն, աա՜խ:
―Ի՞նչ եղավ, շա՞տ է ցավում:
―Ոչինչ էլ չեղավ, ուղղակի գլուխս…., աա՜խ, գլուխս շատ ուժեղ ցավում է:
―Լա՛վ, արի օգնեմ` վեր կենաս:
―Ո՛չ-ո՛չ, սիրելի՛ս, ես ոչինչ չեմ տեսնում, ոչինչ, ո՛չ:
Մենք շատ շտապ հասանք մոտակա հիվանդանոցը:
―Բժի՛շկ, նա կառողջանա՞:
―Մենք փորձեցինք անել ամեն ինչ. ոտքի կոտրվածքը ժամանակի խնդիր է, անհրաժեշտ է ուշադիր լինել, իսկ տեսողությունը….
―…Իսկ հնարավոր չէ՞ վիրահատություն կատարել:
―Ցավում եմ ….
***
―Ի՜նչ գեղեցիկ տեսք ունես:
―Ես գեղեցիկ եմ, քանի որ այսօր մենք տուն ենք վերադառնում, իսկ դու կարո՞ղ ես ինձ նկարագրել, միգուցե դո՞ւ ես ինձ այդպես տեսնեմ:
―Քո վարսերը մետաքսի նման թափվում են դեպի վար, նրանց արանքից երևում է արևի լույսը, շուրթերդ վարդագույն են և հյութալի. մի խոսքով շա՜տ գեղեցիկ ես:
―Ես քեզ չեմ հավատում, ստում ես, լա՛վ, արի գնանք տուն. թե չէ այստեղ արդեն դեղերի հոտից խեղդվում եմ:
―Գնացինք:
***
―Դու երևի հոգնել ես:
―Այո՛: ―Հիմա կպատրաստեմ անկողինը:
―Շնորհակալ եմ, սիրելի՛ս, ի՜նչ փափուկ է:
―Լավ կլինի, որ քնես:
―Իսկ դու հեքիաթ կպատմե՞ս, որ քնեմ:
―Պատմե՞մ, խնդրում եմ, միգուցե թույլ տաս կարդալ:
―Լա՛վ, ներում եմ, առաջին անգամ կարդա, բայց երկրորդ անգամ չեմ ների:
―Իսկ ո՞ր հեքիաթն ես ուզում լսել:
―«Ձյունե թագուհին»:
―Հիմա կգտնեմ. ահա այն: Սկսենք:
***
―Սիրելի՛ս, սիրելի՛ս, դու այստե՞ղ ես:
―Այո՛, արդեն արթնացա՞ր, շատ լավ է, ես էլ նախաճաշ եմ պատրաստում:
―Ճիշտ է, սկսում եմ անուշ հոտ զգալ, իսկ հիմա ի՞նչ եղանակ է դրսում, ա՞րև է, թե՞…
―Արև է, սիրելի՛ս:
―Իսկ ավելի մանրամասն:
―Հա, ինչպես դու ես սիրում. արև է, ծիտիկները երգում են, երկինքը կապույտ է, այդքանը:
―Իսկ թվե՞ր:
―Ծաղրում ես, հա՞:
―Այո՛ (ջերմ ժպտալով):
―Իմիջիայլոց, ծիտիկները երեքն են:
Այսպես անցան ամիսներ, ամբողջ օրը նրա հետ էի լինում, ես նրա հետ գնում էի զբոսնելու, նա անընդհատ ինձ հարցեր էր տալիս երեխայի պես, փորձում իմանալ ավելին: Ես անում էի առավելագույնը` նրա պատկերներն ամբողջացնելու համար: Օգոստոսյան մի երեկո մենք գնացինք լողափ, նա ջուր շատ է սիրում:
―Հիմա մայրամո՞ւտ է:
―Այո՛, մեր կյանքի սքանչելի մայրամուտներից մեկը, արևը վերջին ճիգերն է գործադրում մի փոքր ավելի երկար այստեղ մնալու համար. այն իր ամբողջ լույսն է սփռել ծովի մակերեսին, գույները յուրաքանչյուր ալիքի վրա մի նոր երանգ են ստանում, ալիքները գրկախառնվում և մի ամբողջություն են կազմում, փոքրիկ կաթիլները չարաճճիորեն փորձում են փախչել, սակայն նորից ընկնում են ծովի գիրկը, հեռվում փարոսն ուզում է ցույց տալ իր կարևորությունը, բայց արևը դա թույլ չի տալիս, փարոսը լուսնի հետ է ընկերություն անում, իսկ արևը նրա թշնամին է: Ամպերը գալիս են հեռվից, փորձելով վայրկյան առաջ փակել արևին, կարծես ամբողջ տիեզերքն է թշնամացել արևի հետ, սակայն այն ջերմ է ու տաք, և դրանով իսկ այն հաղթանակած է: Սա ինչպե՞ս հայտնվեց, սիրելի՛ս, պատկերացնո՞ւմ ես, շատ հեռվից մի աստղ հայտնվեց և հապշտապ ցած իջավ, կարծես ուշանում էր, և այդ ամենը պետք է աներ հենց այս պահին, քանի որ հաջորդ պահը թվում էր թե ուշ կլինի. ես
մինչև հիմա տեսնում եմ նրա ետագիծը: Ի՜նչ գեղեցիկ է:
―Փակ աչքերով ես այդ ամենը տեսնում եմ, քանի որ դու ես տեսնում:
―Այո՛, ես այդ ամենն արդեն տեսնում եմ:
―Իսկ թվեր տեսնո՞ւմ ես:
Ուրախ ու անհոգ ծիծաղ: