ԱրմԷկո.am

Կամք

GOST112344 — Mon, 09 Nov 2015 13:12:49 GMT

Ֆորում: Հայերեն ստեղծագործող
Թեմայի հեղինակը: GOST112344
Ես համաձայն եմ կայքի քաղաքականությանը: GOST112344
Պատասխանների քանակը: 0

Ճանապարհ

GOST112344 — Mon, 09 Nov 2015 13:10:36 GMT

Ճանապարհ,ճանապարհ,ճանապարհ
Ու՞ր ես տանում ինձ մի աշխարհ
Որտեղ չունեմ մի տուն անգամ,
Որտեղ չկա մի մարդ անգամ:

Ճանապարհ,ճանապարհ,ճանապարհ
Ինչու՞ ես դու այդքան երկար,
Ինչու՞ ես դու այդքան դաժան,
Ինչու՞ ես ինձ թողել այստեղ
Ու գնացել այսքան հեռու:

Ավելացված է (09 Նոյ 15, 16:10)
---------------------------------------------
havanum eq?

Պարույր Սևակ - Բանաստեղծություններ

armeco-87 — Thu, 30 Apr 2015 19:17:05 GMT

Քո պատճառով

Քո աչքերի՛, քո աչքերի՛, քո աչքերի՛ պատճառով
Իմ աչքերը ամբո՛ղջ գիշեր, ամբո՛ղջ գիշեր չե՜ն փակվում։

Քո մատների՛, քո մատների՛, քո մատների՛ պատճառով
Իմ մատները, իմ մատները լույս են ուզում խմորել։

Քո թևերի՛, բա՛ց թևերի, մե՛րկ թևերի պատճառով
Իմ աչքերին, իմ աչքերին ջրվեժներ են երեւում։

Քո ծիծաղի՛, քո ծիծաղի՛, քո ծիծաղի՛ պատճառով
Իմ ծիծաղը, իմ ծիծաղը պաշտոնաթո՜ղ է դարձել։

Քո քայլվածքի՛, քո քայլվածքի՛, քո քայլվածքի՛ պատճառով
Լսողությամբ սահմանապա՛հ, սահմանապա՛հ եմ դարձել։

Քեզ այս ձևով ունենալու-չունենալու պատճառով
Կորցրել եմ ունեցածս՝ հպարտությունս հաղթողի...

Դեպի երջանկություն

Administrator — Thu, 19 Sep 2013 09:17:13 GMT

Դեպի երջանկություն

Ծովը հանդարտ ծփում էր, ալիքները քնքշորեն շոյում էին ավազը: Նավը դեռ երկար ճամփա պիտի կտրեր ծովի վրայով: Նավի վրա միայն մեծահարուստներ էին, ամենուր պճնված ու զարդարված կանայք` շրջապատված գեղեցիկ ու ճաշակով հագնված տղամարդկանցով: Ողջ նավը պարուրված էր կանացի զրնգուն ծիծաղով: Այս հաճելի իրարանցումից առանձին նավի ամենագողտրիկ անկյունի նստարանին նստած էր մի աղջիկ: Նրա աչքերը տխուր էին, բայց աչքերին էլ ավելի մեծ հմայք էին հաղորդում նրան: Ձեռքի նամակը թաց էր` նրա տաք արցունքներից: Այնքան գեղեցիկ ու սրտաճմլիկ էր նավի անկյունի այս տեսարանը. նստարանին նստած տխուր աղջիկ, ձեռքին` բաց նամակ, իսկ հեռվում` անվերջ ձգվող ծով: Աղջիկը ձեռքից վայր գցեց նամակը, վեր բարձրացավ ու անխոս նետվեց ծովը: Գեղեցիկ էր այդ համարձակ թռիչքը: Նա կարծես ջրի մի կաթիլ էր, որ նետվեց լրացնելու ծովն իր գեղեցկությամբ: Նրա երկնագույն զգեստը փարվեց ծովին, նրանք գրկեցին իրար, աղջիկը ձուլվեց ջրերին ու անհետացավ: Նավի վրա ոչ ոք չզգաց նրա բացակայությունը: Բոլորն ուրախ աղմկում էին: Մի խումբ երիտասարդներ եկան նստեցին այն նստարանին, տրորեցին բաց նամակը: Գողտրիկ անկյունը ևս ձուլվեց նավի ուրախ ֆոնին:
Ծովն ուրախ ծփում էր, աղջիկը գտել էր իր երջանկությունը:

Հեղինակ: Սիմոնյան Էմիլյա, ՀՊՏՀ ԳՄ, Բ/Կ

Խոստովանություն

demetra — Thu, 19 Sep 2013 09:13:57 GMT

Խոստովանություն

Քո հետ գեթ մի վայրկյան խոսելն էլ հերիք է, որ ժպտամ ու զգամ թե որքան երջանիկ եմ: Այո երջանիկ եմ, որ կաս, որ սիրում եմ… Աշխարհ անէանում է, երբ հիշում եմ քեզ, կյանքը կանգ է առնում, րոպեները թռչում են, իսկ սիրտս անհագ ուզում է լսել ձայնդ, տեսնել աչքերիդ փայլը, զգալ ձեռքիդ ջերմությունը… Հոգիս անվերջ ճախրում է քո հետ… Արևից էլ ուժեղ է մեր սերը ջերմացնում ու լույս սփռում… Մեր սերն իրական է, չնայած կախարդական է թվում… Ինչ հանդիպել եմ քեզ, սիրտս սկսել է ապրել ու զգալ կյանքը… հիմա, երբ նայում եմ աշխարհին, տեսնում եմ ինչի համար են մարդիկ պայքարում, ինչի համար տառապում և ինչ նպատակներ ունենում, խղճում եմ նրանց: Այն ինչին ձգտում են, իզուր է… Եթե սիրեն, կհասկանան, որ սիրո կողքին ամեն ինչ անիմաստ է… Կհասկանան, որ մինչև սիրելը չէին ապրել, այլ ուղղակի շարժվել են իրենց ստեղծած ճանապարհով, որում սերը տեղ չուներ: Այնտեղ, որտեղ չկա սեր, չկա և կյանք, չկա ձգտում կամ նպատակ…
Ուզում եմ սիրել, սիրել անմնացորդ …

Люблю Тебя

demetra — Mon, 16 Sep 2013 14:06:10 GMT

Люблю тебя

И с каждым днем все больше и больше
Сердце стремится к Тебе
А Жизнь идет мимо… ведь Ты моя жизнь
Любовь моя к Тебе бесконечно!
Ты мой любимый спишь…
А Я рядом.
Смотрю на Твои закрытые глаза
Любуюсь, радуюсь и мечтаю
Чтоб они поскорее открылись,
Чтоб опять видеть Твои счастливые, полные жизнью глаза
Ведь в Них я тогда тонула…
Ведь Там я увидела нас счастливыми
Спустя несколько Лет… Всю Жизнь…
И Мы снова вместе, но теперь Навсегда
Наши судьбы связаны с Тобой…
Люблю ТЕБЯ я… Любит Сердце мое тебя.

Եղիշե Չարենց - Բանաստեղծություններ

Hovhannes — Mon, 16 Sep 2013 07:52:05 GMT

Ես իմ անուշ Հայաստանի

Ես իմ անուշ Հայաստանի արևահամ բառն եմ սիրում,
Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,
Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բույրը վառման,
Ու նարիյան աղջիկների հեզաճկուն պարն եմ սիրում։

Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսե,
Արևն ամռան ու ձմեռվա վիշապաձայն բուքը վսեմ,
Մթում կորած խրճիթների անհյուրընկալ պատերը սև,
Ու հնամյա քաղաքների հազարամյա քարն եմ սիրում։

Ուր էլ լինեմ՝ չեմ մոռանա ես ողբաձայն երգերը մեր,
Չեմ մոռանա աղոթք դարձած երկաթագիր գրքերը մեր,
Ինչքան էլ սուր սիրտս խոցեն արյունաքամ վերքերը մեր,
Էլի ես որբ ու արնավառ իմ Հայաստան յարն եմ սիրում։

Իմ կարոտած սրտի համար ոչ մի ուրիշ հեքիաթ չկա,
Նարեկացու, Քուչակի պես լուսապսակ ճակատ չկա,
Աշխարհ անցիր, ԱՐԱՐԱՏԻ նման ճերմակ գագաթ չկա,
Ինչպես անհաս փառքի ճամփա՝ ես իմ ՄԱՍԻՍ սարն եմ սիրում։

Վահան Տերյան - Բանաստեղծություններ

armeco-87 — Mon, 16 Sep 2013 07:44:21 GMT

Քո աչքերի դեմ իմ աչքերը` կույր...

Քո աչքերի դեմ իմ աչքերը` կույր,
Կա քո հոգու մեջ անթափանց մի մութ,
Քո մութ հայացքում կա մի քնքուշ սուտ`
Քեզ միշտ թաքցնող մի նուրբ վարագույր....

Փակ են քո սրտի հեռուներն իմ դեմ,
Հավետ քեզ կապված` քեզ օտար եմ ես,
Երբ խենթ խնդությամբ փայփայում եմ քեզ`
Եվ սիրում եմ քեզ և քեզ չգիտեմ:

Փակ են քո սրտի հեռուներն իմ դեմ,
Քո աչքերի դեմ իմ աչքերը` կույր,
Քո հոգու վրա կա մի վարագույր,-
Ով ես դու, ով ես,- բնավ չգիտեմ....

Բանաստեղծություններ

ADMIN-S — Thu, 28 Jun 2012 16:56:52 GMT

Բանաստեղծություն, գրական-գեղարվեստական չափածո ստեղծագործության տեսակ: Քնարական ոչ մեծ ծավալի գործեր, որոնք բացահայտում են որևէ զգացմունք, տպավորություն, խոհ...
Րաֆֆին «Կայծերում» ասում էր. «Գիտությունը չոր ու ցամաք սնունդ է տալիս մարդկանց մտքերին, բայց բանաստեղծությունը կենդանացուցիչ սնունդ է տալիս նրանց սրտերին, հոգուն, երևակայությանը»: